Het avontuur is nog maar net begonnen

Het was een emotioneel weerzien op de luchthaven. 22* deelnemers aan de Moldaviëreis keerden terug van hun avontuur. Allemaal zijn ze door deze week veranderd. Aangedaan. Uitgedaagd. En opgebouwd.

Hoewel de investering in tijd en geld groot was, viel dit in het niets vergeleken met de onbetaalbare ervaring die wij hebben meegemaakt. Het gevoel heerste alsof “The Fellowship of the Ring” terugkeerde in de Gouw na hun avontuur in het buitengebied. Ze zijn niet meer hetzelfde. Ze delen een ervaring die niemand ze kan afpakken. Alleen zij kunnen elkaar begrijpen in deze ervaring, maar hun getuigenis verspreidt zich. De ringen op het meer dat “Verder in Moldavië” heet worden steeds groter. De visie neemt sterkere vormen aan. Gesproken wordt al stiekem over een terugkeer, misschien zelfs al in de winter.

Maar eerst, de tranen, de omhelzingen, het goede weerzien.

     

O wat zijn we blij weer thuis te zijn. Oost, west, thuis best! We zien ernaar uit om onze kinderen te knuffelen, met onze geliefden te borrelen, op vakantie te gaan naar familie, of gewoon weer aan het werk te gaan. Hoewel… bij de koffieautomaat heb je geen woorden voor wat je hebt meegemaakt. Alleen je makkers op het strijdveld snappen het.

Daarom moet jij je ook opgeven om volgend jaar mee te gaan. Word deel van dit avontuur.

De planning is nu al begonnen…

* Aan deze reis hebben de volgende 25 deelnemers deelgenomen. Bedankt voor al jullie heldendaden!

Team op terugweg!

Ons team heeft een geweldig laatste weekend gehad in Moldavië. Wat hebben ze gedaan?

Ze bezochten een van de Transition Homes van New Hope Moldova, in het noorden van het land gelegen, en bemoedigden en baden daar met de meisjes. Ook bekeken ze de bij het Home gelegen kas, waar groente en fruit worden verbouwd voor eigen gebruik en voor verkoop.

     

Terug in de hoofdstad Chisinau, tweeëneenhalf uur rijden zuidelijker, bezocht het team het in aanbouw zijnde nieuwe Transition Home (voor weesjongens). Helaas ligt de bouw stil vanwege geldgebrek.

     

Het team heeft onderweg uiteraard genoten van het landschap, en de cultuur van Moldavië.

     

Na een uitdagende terugreis door de nacht van Moldavië naar Boekarest, is ons team nu op de luchthaven van Boekarest. Ze zijn bijna terug in Nederland!

Alles is nieuw

20140802-195147-71507519.jpg

Donderdagavond 31 juli. Pastor Oleg spreekt een krachtige boodschap voor de 162 aanwezigen. Hij vertelt het ene na het andere hartverscheurende verhaal. Legt uit hoe groot het probleem van de zonde is, en dat zij vat heeft op ons allemaal. Dat ieder van ons zal moeten kiezen voor of tegen God. Dat ieder van ons zal moeten dealen met de lijn van kwaad die door ons eigen hart loopt. Dat elke knie zich uiteindelijk voor de Almachtige zal buigen, sommigen vrijwillig, anderen noodgedwongen. Dan doet hij de oproep: buig nu vrijwillig je knieën en laat Jezus toe in je leven. Hij is de enige die je vrij kan zetten van de zonde en haar greep.

Zo’n 50 jongeren komen naar voren, 25 blijven zitten. Pastor Oleg leidt ze in een gebed om Jezus te ontvangen. Dan vraagt hij ze op hun knieën te gaan zitten. Ons team en het Moldavische team wordt uitgenodigd om een grote cirkel te vormen om hen heen, hand in hand. Je ziet gebroken jongeren, huilen, onder de indruk dat er mensen zijn die voor ze opkomen, die ze beschermen. Die om hun heen staan.

Daarna worden we uitgenodigd om ons onder de groep te begeven en persoonlijk met ze verder te praten en te bidden.

Wat dan volgt is onbeschrijfelijk. Jongeren vallen ons huilend in de armen. We bidden lang met ze. Omhelzen. Bemoedigen. Ik praat met diverse jonge mensen en zeg tegen een paar jongens die me na aan het hart zijn gaan liggen deze week dat ik trots op ze ben. Dat hun nieuwe toekomst vandaag begint. Na zo’n drie kwartier lijkt een einde te komen aan de gesprekken. Opeens staat er een klein meisje voor m’n neus, een jaar of 12. Ze vraagt, “pastor Anne, wilt u voor me bidden”. Ik begin voor haar te bidden en zeg “welkom in de familie, je hebt nu een nieuwe familie”. Ze begint te huilen. Ik bid verder: “jij bent mijn nieuwe zusje en ik ben jouw broer”. Nu begint ze hard te huilen. Ik vraag of ze me een knuffel wil geven, dat doet ze. Terwijl ik haar omhels schokt ze van het huilen. 15 minuten hebben we zo, met onze vertaler, gestaan. Pastor Oleg staat ernaast, keert zich naar me toe en zegt: “zij woont in een van onze opvanghuizen, haar broers hebben haar verkocht aan traffickers”. Stilte.

Een dag later zit ze de hele tijd naast me. Ze volgt me waar ik ga. We praten veel en ik zeg continu: “hallo mijn zus”. Ze moet lachen. Wanneer ik uitleg dat ik die avond laat terug moet vliegen naar Nederland huilt ze diep. Ik ook.

Die avond worden er 16 mensen gedoopt. De eerste in de rij: mijn nieuwe zusje. Ik doop haar met Pastor Oleg. Ze is nieuw. Alles is nieuw.

20140802-200835-72515342.jpg

Kansarme kinderen, rijk aan talent

20140731-163557-59757463.jpg

Wat voor jongeren zijn er in ons kamp? In totaal hebben we hier 162 mensen, die 7 dagen lang met elkaar optrekken. We begonnen afgelopen zaterdagmiddag, we eindigen aanstaande zaterdagochtend. Van de 162 mensen zijn er 12 (ingehuurde) vertalers, 30 kinderen uit Transition Homes van New Hope Moldova en 16 vrijwilligers of stafleden van New Hope. 79 jongeren zijn hier gebracht door het Department of Child Protection. En wijzelf zijn hier met 25 mensen.

De 79 jongeren die wij bereiken zijn tussen de 13 en 18 jaar oud. De meesten wonen bij grootouders of pleeggezin, anderen komen uit een weeshuis. Vrijwel niemand woont bij eigen ouders. De reden dat die ouders hun kinderen verlaten hebben ligt vooral in economische omstandigheden. Ze moeten werken waar geld te verdienen valt, bijvoorbeeld in Rusland of Italië.

Liefde of emoties uiten in woorden of omhelzingen kennen de jongeren niet. Hun ouders sturen soms geld op, en de jongeren zien geld of bezit dan als een teken van waarde, of waardering. Maar diep van binnen voelen ze zich leeg en weten ze niet om te gaan met emoties als blijdschap, of een gevoel van nabijheid en vriendschap.

Sommige jongeren zijn, of worden, misbruikt. Door leraars op school of in het weeshuis, door pleegouders, etc. Of ze worden geslagen. Dat gebeurt erg veel. Kijk naar de documentaire van Peter R. de Vries daarover die hij eerder dit jaar maakte over misbruik van kinderen en jongeren in Moldavië. De cijfers zijn schrikbarend, de verhalen hartverscheurend.

Hier in ons kamp ontvangen jongeren weer hoop. Ze horen over God. Ze ervaren echte liefde. Ze leren hun waarde kennen. Ze ontvangen vergeving.

De talenten die de jongeren hier laten zien schreeuwen om een kansrijke omgeving. We hebben break dansers gezien zoals we die niet vaak gezien hebben. Speeches zoals we die nog nooit gehoord hebben. Toneelstukken die niet onderdoen voor de Nederlandse TV. En zangtalent dat The Voice of Holland doet verbleken.

Helaas is hun omgeving gemaakt om hun klein te houden. Communistisch gedachtengoed zegt dat ze niets waard zijn. Dat ze niets kunnen. Sovjet cultuur zegt dat ze geslagen behoren te worden, dat ze vernederd mogen worden. Corrupte overheden zeggen dat ze liever luisteren naar de traffickers met een zak geld.

En zo groeien talentrijke jongeren op in een kansarme omgeving. Ze hadden dokter kunnen worden, acteur of staatsman. Maar het is ze niet gegeven.

Hun waarde is gelijk aan die van Nelson Mandela, aan die van Brad Pitt of Ilse de Lange. Aan die van ieder mens.

Zolang ze God leren kennen hebben ze het belangrijkste wat ze nodig hebben. Daar bidden we vanavond voor. Dan doet pastor Oleg een oproep om hun oude leven vaarwel te zeggen en Jezus te omarmen. Dan begint de hoop van binnen.

Dan bidden we dat ze iets verder zijn gekomen door middel van alle workshops deze week. Vandaag hebben we zo’n 40 jongeren geregistreerd voor Facebook. Op die manier kunnen wij contact houden (als ze online zijn) en ze blijven aanmoedigen. De allerbelangrijkste followup vindt vanuit New Hope Moldova plaats, en door de lokale kerken.

Zo kan een talentrijke jongere een rijkere kans krijgen. En allemaal hebben ze potentieel. Zoveel is ons duidelijk.

Het hoofd van Goliat

1 Samuel‬ ‭17‬:‭50-51‬ NBV Zo overwon David de Filistijn met een slinger en een steen; hij trof hem dodelijk zonder dat hij daar een zwaard bij nodig had. Hij rende naar de Filistijn toe, boog zich over hem heen en trok diens zwaard uit de schede. Daarmee gaf hij hem de genadestoot en sloeg hem zijn hoofd af. Toen de Filistijnen zagen dat hun held dood was, sloegen ze op de vlucht.

Gisteravond werd gesproken over het hoofd van Goliat. Het is een van de meest indrukwekkende avonden die ik ooit heb meegemaakt. En velen van ons team met mij.

We begonnen Chapel om 20:30 uur met krachtige aanbidding (‘Our God Is Greater’ in het Roemeens) door het Moldavische team. Het lied eindigt met de zin: and if our God is for us then who can be against us, een vers uit Romeinen 8 die de kinderen die ochtend allemaal uit hun hoofd hadden geleerd. Een strijdbaar vers. En strijden, dat doen deze kinderen. Dat doen wij allemaal. Een van onze vrijwilligers vertelde aan alle 106 jongeren een getuigenis zo krachtig en persoonlijk, over haar strijd met alcohol, seks en mannen, en haar bevrijding toen ze God leerde kennen door de kerk. Dat was de opening van een avond die bol stond van de spanning rondom deze strijd. Het Moldavische team volgde met een krachtig drama over de invloed van de duivel versus de invloed van God op ons leven – die achter de schermen van ons bestaan voor onze toewijding aan het vechten zijn. Toen sprak pastor Oleg Reutki van New Hope Moldova over deze realiteiten door het verhaal van David en Goliat uiteen te zetten. De reden dat de Filistijnen, inclusief de vier broers van Goliat, werden verslagen was vanwege een aanhoudend gevecht door David, door Goliat niet alleen te doden maar zeker te maken dat hij nooit meer kon opstaan door diens hoofd af te houwen.

Hij vertelde talloze verhalen van (voornamelijk) meisjes die God hadden leren kennen en Goliat hadden gedood in hun leven zonder diens hoofd af te slaan. Goliat stond weer op en ze waren verloren. Julia werd door haar alcoholische ouders altijd afgewezen en uitgemaakt voor “lastpak”, “nietsnut” en “waardeloos”. Ze probeerde 11 keer zelfmoord te plegen, zonder succes. Zelf greep ze gemakkelijk naar de fles, en naar mannen, om de pijn te verzachten en ‘liefde’ te ervaren. Totdat ze God ontmoette en ze zijn liefde begon te voelen. Maar de duivel geeft zich niet gemakkelijk gewonnen. Hij blijft trekken om je binnen te houden in zijn domein. De verleiding van alcohol en mannen bleef groot. Haar ouders bleven haar pijn doen en beledigen. Ze vertelden haar dat ze zouden drinken op haar dood en bij haar graf een extra glas zouden inschenken… Julia ging verder met de mannen, werd zwanger en kreeg een baby. Ze wees haar kind echter af en liet het achter in een weeshuis. Ze accepteerde haar kind niet, net zoals zij niet werd geaccepteerd door haar eigen ouders. Julia dwaalde terug het circuit in van feesten, alcohol en vermaak. Pastor Oleg zocht nog naar haar, hij reisde zelfs naar het zuiden om in verschillende dorpen op deuren te kloppen en naar haar te vragen. Hij heeft haar nooit meer gevonden.

Zo passeerden talloze, intense en confronterende verhalen de revue. Over meisjes die op de luchthaven stonden te wachten op hun vlucht naar Istanbul, denkend aan hun lover, die in werkelijkheid hun loverboy bleek te zijn. Over trafficking. Een verhaal van iemand die verkracht was. Een verhaal van alcoholmisbruik. Sommige verhalen eindigden heel goed: door counseling, gebed en discipelschap werd het hoofd van Goliat er uiteindelijk afgeslagen. Sommige verhalen eindigden intens droevig. In de dood, in sekshandel, in gevangenschap.

Toen was het moment aangebroken voor het Nederlandse team om een toneelvoorstelling te doen van Lighthouse, de video waarvan we later zullen publiceren.

Ook hier een getouwtrek tussen de duivel (die komt in de vorm van een verleider, een verkeerde vriend, geld, macht, roem, drugs, feesten met overmatig alcoholgebruik etc) en Jezus (die je naar Hem toe wil trekken maar je nooit dwingt). Uiteindelijk overwint Jezus wanneer je je aan Hem overgeeft.

20140730-173640-63400127.jpg

Veel jongeren huilden. Anderen zaten er diep aangeraakt bij. Sommigen liepen huilend naar voren en smeekten hoe ze Jezus konden ontmoeten en of ze hem alsjeblieft mochten uitnodigen in hun leven.

Na afloop was het stil. Heel stil. En voelden we allemaal hoe belangrijk deze avond was.

Één meisje wilde de middag ervoor nog weglopen, ze vond het te dichtbij komen allemaal. Ze koos te blijven. Als ze nog 2 dagen blijft zal ze, net als het overgrote deel van de andere kinderen, een keuze voor Jezus maken. Op haar knieën vallen. Vragen om hulp. Vragen om vergeving. En thuis komen bij de Bron van het leven. Die alleen haar ziel kan voeden. Ondanks zoveel aardse pijnen. En dan zal ze gecoacht worden om door te gaan. Om het hoofd van Goliat er af te slaan. Helemaal.

Pizza

De tieners juichen van plezier alsof Nederland de wereldbeker heeft gewonnen wanneer ze gisteravond bij Chapel het nieuws krijgen: bij het avondeten van vanavond zal pizza geserveerd worden. Pizza die ze zelf gaan bakken! Wooohooooo, het applaus en het gejuich is oorverdovend.

De meeste kinderen eten zelden pizza, veel kinderen hebben het zelfs nog nooit gehad. Laat staan dat ze het zelf bakken.

20140729-185924-68364891.jpg

Maar vandaag is hun dag. Het bakteam heeft een pizza workshop voorbereid. Het ruikt er heerlijk, de kinderen zijn vrolijk, het vooruitzicht van een zelfgebakken pizza hangt in de lucht. Wat een verschil met het verdriet dat velen van hen dagelijks ervaren, zonder ouders, zonder veel aandacht of liefde. Wat een verschil met het vooruitzicht dat ze normaal gesproken hebben: een toekomst die voor velen weinig hoop kent. Het mooie van de pizza workshop is dat het hoop biedt voor vandaag én morgen. Wanneer we aan kinderen vertellen dat ze pizzabakker kunnen worden dan zijn ze maar al te gemotiveerd om iets te leren, los van de ervaring van de middag zelf.

20140729-190028-68428098.jpg

Ook de kinderen bij de Excel workshop vandaag zijn gretig. Ze willen iets doen, iets kunnen. Zodat er meer hoop is voor later.

Hoop waarover we vanavond bij Chapel weer gaan praten.

20140729-190402-68642197.jpg

Workshops zijn begonnen!

De komende 5 dagen volgen we elke dag hetzelfde programma:

Om 7:00 bidden we met het team vrijwilligers van dit kamp, met aanbidding en inspiratie voor de dag. Om 8:30 doen we warming-ups, gevolgd door ontbijt om 9:00 uur.

Daarna bijbelles om 10:00 uur en om 11:00 uur de eerste ronde workshops voor iedereen: Engels als tweede taal, in 4 groepen van 26 kinderen.

20140728-161125-58285756.jpg

Na de lunch volgt de tweede ronde workshops, van 14:30-16:00 uur. Dit is een keuzeronde. De jongeren (13-19 jaar) hebben gekozen voor één workshop die ze de hele week elke dag volgen: Beauty (make-up etc), Bakken (pizza, ovens, etc) of Computerles (Powerpoint, Word, etc).

Er waren zo’n 32 jongeren bij computerles, waar ze een basic Powerpoint presentatie in elkaar leerden zetten.

20140728-161013-58213146.jpg

Na de middag workshop gaan we zwemmen en sporten, daarna eten, en vanaf 20:00 uur een avondvullend programma met aanbidding, getuigenissen, drama stukjes, veel lol en een oproep aan het eind. Om 23:30 knipt iedereen het licht weer uit.

Tot morgen.